Hangmathangen
Ik heb het wereldrecord hangmathangen niet verbeterd. Ik ben zo’n twee weken in Thailand geweest en heb geleerd dat ik alleen uit kan rusten als ik moe ben. En dat bleek ik niet te zijn. Hoewel ik erg genoten heb van de heerlijke stranden, palmbomen, 30 graden, blauwe zee en het heerlijke eten, had ik al snel mijn boeken uit en vond het weer tijd om te gaan. Gelijkertijd kreeg ik vanuit Kyrgyzstan het verzoek om niet 1 week maar 2 weken te komen werken in Januari. Ik heb mijn ticket vervroegd en ben teruggevlogen.
Category Archives: Weblog Pepijn 2005-2007
Kerstkoeien in Talas
Afgelopen week ben ik in Talas geweest. De reis van Bishkek naar Talas duurt normaal gesproken 5 uur, maar met deze weersomstandigheden moesten we daar 2,5 uur bij optellen. Onderweg moesten we sneeuwruimen, 2 lekke banden verwisselen en het was net alsof we op een ijsbaan reden. Het is dan lastig om de berg op te komen en naar beneden gaat het weer te hard.
De eerste dagen hebben we de vier dorpjes bezocht waar ouders druk bezig zijn hun eigen dagcentrum te openen. Het resultaat varieerde van grote vreugde tot een kleine teleurstelling. Een dagcentrum is afgelopen zaterdag op een spectaculaire wijze open gegaan, een andere zal dat zeker over twee weken gaan doen, de derde heeft nog 1,5 maand nodig en de vierde zal vermoedelijk nooit open gaan. Op zich een resultaat waar we met elkaar trots op mogen zijn, maar helaas geen 100% score…
Afscheid en naar huis
Ak Bota
Ik ben dit weekend naar Almaty geweest en ben uiteraard bij Ak Bota langs gegaan. Er wordt nog steeds hard gewerkt, getimmerd en gebouwd. Er is verwarming in het gebouw, dus de koude winter is geen belemmering om door te gaan met de werkzaamheden. Ik zal de volgende keer foto’s plaatsen. (Helaas was het te bewolkt om te skiën…)
Dierenliefde, een zoektocht naar jezelf, de kou en cultuur…
De kou en cultuur
Na vier uurtjes vliegen en een busrit van 3 uur was ik weer in Kyrgyzstan. In India was het zo’n 34 graden, in Bishkek ligt een pak sneeuw en vriest het 12 graden. Hoewel 46 graden temperatuursverschil groot is, vind ik het weer hier eerlijk gezegd wel aangenaam. De heerlijke frisse vrieskou houd me wakker, maakt me scherp. Het dikke pak sneeuw verandert iedere straat tot een prachtig landschap en elk flatgebouw lijkt een schitterende berg. Nooit gedacht dat ik de winter nog eens prettig zou gaan vinden.
India
EveryChild vroeg mij naar India te komen om een klein onderzoekje te doen. Na een dag of 12 had ik mijn inziens al een redelijk beeld en voldoende informatie om het schrijfwerk te doen. Toen ik ze vroeg waarom ze me 3 weken lieten komen, kreeg ik als antwoord: omdat je ook moet leren om van India te genieten. Ik lig nu dus in een luie stoel met mijn hakken in het warme strandzand…..
Saaie revolutie en een ongrijpbaar India
De dag voor de grote plannen van de revolutie kwam de nieuwe directeur van EveryChild Kyrgyzstan naar me toe. Of ik tijd had voor een onderonsje. ‘Peppin, morgen mag je niet naar het kantoor toe komen. Je krijgt verplicht een dag vrij en ik verzoek je vriendelijk om binnen te blijven en je deur op slot te doen. Doe vandaag boodschappen voor de hele week en verroer je niet.’ Ik zal mijn best doen, probeerde ik zonder lachen te antwoorden.
Ak Bota, revolutie deel 2, Borat en een ‘cowboy’….
Ak Bota
Ik was dit weekend in Almaty. Na vele worstelingen met de bureaucratie, heb ik nu een visum kunnen krijgen tot eind januari. Het was goed om bekenden en kennissen daar weer te zien, maar ik realiseerde me ook dat ik voor sommigen ‘tot het verleden behoor’. Begrijpelijk, zo werkt dat in het expat wereldje. Men komt en gaat en je leert dat er vele vormen van vriendschappen zijn.
Het leven in Talas, integratie door vlooien en een prjsvraag…
Het leven in Talas
Iedere maand ben ik twee weken in Talas, het is een beetje mijn tweede thuis hier in Kyrgyzstan. In het begin was de vijf uur durende autorit vanuit Bishkek geweldig. En hoewel ik nog steeds word betoverd door het schitterende landschap, vind ik dat hobbelen en slingeren na een uurtje of twee wel genoeg. De weg is namelijk weg en dus rijden we met 7 kilometer per uur door de bergen, op een weg die niet bestaat.
Het bejaardenhuis
Een wat????’, riepen mijn collega’s zeer verbaasd tijdens de lunch. ‘Een bejaardenhuis’, vertelde ik voor de derde maal. De verzorgingsstaat waar wij in Nederland zo trots op zijn, vertoont volgens mijn Kyrgysche collega’s wel heel asociale trekjes. Geshockeerd waren zij toen ik ze het principe van een ‘bejaardenhuis’ uitlegde. Net als de internaten voor kinderen en gehandicapten in Kyrgyzstan, zijn ook de bejaardenhuizen in Nederland niet bedacht door de mensen die er in wonen. Het zijn oplossingen voor groepen mensen, bedacht door andere groepen mensen die die anderen als probleem ervaren. Of zoiets…De geïndividualiseerde samenleving in Nederland wordt kristal helder weergegeven als er in de kranten een beeld van een gemiddeld Nederlands gezin wordt geschetst: man, vrouw, tweeverdieners die de kinderen overdag naar een kinderdagverblijf brengen en de ouders op termijn in een bejaardenhuis planten. Van een familie in haar oorspronkelijke vorm is niet echt sprake meer, hooguit een soort part-time of deel-familie.